Strona główna    Kontakt z Redakcją NFA    Logowanie  
Szukaj:

Menu główne
Aktualności:
Gorący temat
NFA w mediach
NFA w opiniach
Jak wspierać NFA
Informacje

Linki

Rekomenduj nas
Redakcja
Artykuły
Nowości
Europejska Karta     Naukowca
Patologie środowiska     akademickiego
Oszustwa naukowców
Mobbing w środowisku     akademickim
Etyka w nauce i edukacji
Debata nad Ustawą o     Szkolnictwie Wyższym
Perspektywy nauki i     szkolnictwa wyższego
Czarna Księga     Komunizmu w Nauce i     Edukacji

Wszystkie kategorie
Inne
Reforma Kudryckiej
Postulaty NFA
Reformy systemu nauki
WHISTLEBLOWING
NFA jako WATCHDOG
NFA jako Think tank
Granty European Research Council
Programy,projekty
Kij w mrowisko
Kariera naukowa
Finanse a nauka
Sprawy studentów
Jakość kształcenia
Społeczeństwo wiedzy
Tytułologia stosowana
Cytaty, humor
Listy
Varia
Czytelnia
Lustracja w nauce i edukacji
Bibliografia NFA - chronologicznie
Subskrypcja
Informacje o nowościach na twój e-mail!
Wpisz swój e-mail i naciśnij ENTER.

Najczęściej czytane
Stanowisko NIEZAL...
Mobbing uczelniany
Darmowy program a...
Tajne teczki UJ, ...
Amerykańska konku...
Inna prawda o ucz...
Powracająca fala ...
O nauce instytucj...
Jasełka akademick...
Urodzaj na Akadem...
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Strefa NFA
Statystyki

użytkowników: 0
gości na stronie: 8


Polecamy

NFA na Facebook'u

Ranking Światowych Uczelni 2009







Artykuły > Tytułologia stosowana > W kolejce po tytuł (1)
Piotr Jaroszyński

W kolejce po tytuł (1)



Szczeble kariery naukowej i uniwersyteckiej są w naszym kraju dość skomplikowane, a co więcej prawie w całości odziedziczone po PRL-u, w którym naukowiec miał do spełnienia określone zadanie ideologiczne. Nie oznacza to jednak, że wszyscy to zadanie wypełniali ulegając presji władzy komunistycznej. Ale władza miała swoje sposoby, aby odpowiednio „regulować ruchem”, zwłaszcza w górę, gdy chodziło o zdobycie wyższego stopnia lub tytułu. Sprawy te przeciętnemu Polakowi są zupełnie obce i prawdopodobnie będą obce. Albowiem nie odczuwa bezpośrednio skutków ich wpływu na codzienne życie. Odczuwa się wzrost cen paliwa, energii elektrycznej lub czynszu. Czego zaś się nie odczuwa, o tym się nie myśli i traktuje tak, jakby tego nie było.
Kiedyś widziałem jednostronicowy dokument, była to notatka służbowa, w którym pracownik SB polecał, aby pewnemu naukowcowi szybko sfinalizować w Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej wniosek o uznanie habilitacji. Nie oznacza to, że ów naukowiec był tajnym współpracownikiem. Chodziło o coś bardziej subtelnego: prawdziwy współpracownik informował swoich chlebodawców, jakie są poglądy owego naukowca, a ponieważ były liberalne, więc SB uznało, że jako habilitowany będzie działał destrukcyjnie na konserwatywne środowisko samodzielnych pracowników naukowych. To tylko przykład. Nie wiem, w jakiej skali działania te były prowadzone. Mnie bardziej interesuje sam mechanizm, sposób realizowania tych scenariuszy. Bo koniec końców CKK składała się z profesorów i postępowała według określonego prawem regulaminu. Jak mogła w to ingerować polityka czy ideologia, a może rozgrywki personalne lub środowiskowe?
Nie jest to zbytnio skomplikowane. Wyobraźmy sobie ciało administracyjne, które składa się z ok. 50 członków. Niech to będzie sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych. Pierwsze, co uderza to to, że członkowie tej sekcji reprezentują dwadzieścia różnych nauk! Poczynając od historii poprzez językoznawstwo, literaturoznawstwo, prawo, psychologię, socjologię aż po filozofię i teologię, ale również nauki o administracji i... nauki wojskowe. Chociaż nauki o nazwie „nauki humanistyczne i społeczne” nie ma, to jednak nazwa sekcji otwiera szerokie pole manewru. Skoro kandydat ubiega się o tytuł profesora nauk humanistycznych, to chociaż zajmuje się psychologią, można go poddać recenzji socjologa, a filozofia można poddać recenzji językoznawcy. Na wcześniejszych szczeblach takich jak magister czy doktor opiniują kandydata tylko specjaliści uprawiający tę samą dziedzinę, ale wyżej może być różnie. Formalnie dopuszczalne jest, aby teologa opiniował... językoznawca albo bibliotekoznawca. Obaj są humanistami.
Co jeszcze można zrobić? Można powołać recenzenta z innej opcji ideowej, a nawet ideologicznej, a więc kandydata związanego ze środowiskiem katolickim przekazać w ręce marksisty albo postmarksisty. Przypomnijmy, że Karol Wojtyła miał tytułu profesora honorowego KUL-u, ale dla CKK był „tylko” docentem. Aby został państwowym profesorem, Karol Wojtyła musiałby poddać się ocenie Katedry Etyki PAN, na której czele stał eks-ksiądz, marksista, zwalczający religię. A na to kard. Karol Wojtyła nie miał ochoty.



strony: [1] [2]
nfa.pl

© 2007 NFA. Wszelkie prawa zastrzeżone.
0.029 | powered by jPORTAL 2